Ludzie nie chcą pracy. Ludzie chcą świętego spokoju.

To jeden z tych prostych, brutalnych faktów, których nikt nie chce wypowiedzieć głośno, bo burzy piękną narrację o „spełnianiu się zawodowo” i „pracy jako wartości”. A prawda jest taka: większość ludzi nie marzy o pracy. Marzy o świętym spokoju. A żeby mieć święty spokój – trzeba mieć pieniądze.

Praca, w swojej istocie, jest środkiem do celu – a nie celem samym w sobie. I choć od dziecka słyszymy „znajdź pracę, którą kochasz, a nie przepracujesz ani jednego dnia w życiu” – to dla ogromnej części społeczeństwa to nie tylko bzdura, ale wręcz luksusowa bzdura. Ludzie pracują, bo muszą. Bo trzeba zapłacić czynsz, rachunki, spłacić ratę za zmywarkę i kupić dziecku buty, które nie przeciekają. I jeszcze coś do garnka wrzucić.

Dlatego tak bardzo wkurza, gdy ktoś uzasadnia wysokość płacy minimalnej tym, że „przecież można za to żyć”. Owszem, można. Pytanie tylko: jakim kosztem? Bo to nie jest życie – to wegetacja z kalkulatorem w głowie. To codzienne wybieranie: czy dziś zapłacić za leki, czy kupić mięso. To robienie zakupów z linijką w oczach i rezygnowanie z dentysty, bo plombę wstawia się, jak boli tak, że spać się nie da.

A najgorsze w tym wszystkim jest to, że ludzie wciąż słyszą: „ciesz się, że masz pracę”. Jakby praca była prezentem od losu. Jakby sam fakt zatrudnienia anulował prawo do godnych warunków.

Nie, ludzie nie chcą pracy. Ludzie chcą żyć. A że do tego potrzebne są pieniądze – to chcą pieniędzy.

I to jest całkiem zdrowe. Całkiem logiczne. I całkiem ludzkie.